سه شنبه ششم شهریور 1386
پاچینو رویال!
بازیگری به عنوان یکی از اصول هنر هفتم،همواره مورد توجه مردم بوده است.نیاز درونی انسان برای دیده شدن توسط بقیه بوسیله بازیگری به بالاترین مرحله ارضا می رسد.سازندگان فیلم ها برای نشان دادن تصویر خواسته های خود می بایست از هنرمندانی استفاده کنند که بتواند مخاطبان را به خود جلب کند.بازیگری که علاوه بر چهره و اندام مناسب،بازی کردن را خوب بدانند.بر اساس قانون طبیعت که موارد معتدل و نه شرقی نه غربی در حد کم تر از موارد مبتلا به بیماری طاسی مژه هستند(!)،بازیگران کار بلد و خوبرویان هنر مند نیز نایاب هستند.
ال پاچینو AL PACINO یکی از کم نوسان تر ين بازیگران هالیوودی است که چهره جذاب و نقشهای ماندگار او،زینت بخش پوسترهای بسیاری است.بازیگری که نه مانند رابرت دنیرو به هر نقشی تن داده است و نه مانند مریل استریپ همیشه به دنبال نقش های متفاوت بوده است.
در کارنامه اش به سه گانه پدر خوانده و سرپیکو در کنار نقش اسکاریش،بوی خوش زن می توان اشاره کرد.یک نویسنده و سینما دوست،باید کمی مریض باشد تا بخواهد پوستر چنین اسطوره ای را پایین بیاورد!از آنجایی که بنده همیشه کمی مریض هستم(در حد گرفتگی بینی و خروپف حاد!) شما را دعوت می کنم تا پایان این مطلب من همراهی نمایی.شاید پوستری از اتاق ذهن یا بالای تختتان کم شود!
کارنامه هنری ال پاچینو مانند دیگر ستارگان هالیوودی با یکی دو فیلم ضعیف و ناگهان یک فیلم قوی مشاهده می گردد.چگونه ممکن است کاپولا این بازیگر جوان و کم تجربه را به رابرت دنیرو و جک نیکلسون و رابرت دووال و داستین هافمن ترجیح دهد تا نقش مایکل کورلئونه را به او بسپارد؟پدر خوانده سومین فیلم حرفه ای پاچینو محسوب می گردد.بازیگری که از در مکتب تئاتر نیویورک پرورش یافته است.جوانی،چهره ایتالیایی،دستمزد پایین و حرف گوش کنی بهترین عوامل انتخاب او بوده است.در کنار آن می توان به هوش کاپولا برای سرمایه گذاری در قسمت های بعد نیز اشاره کرد.بازی پاچینو در سه گانه پدر خوانده فاصله زیادی با دیگر بازیگران دارد.سکون های بی مورد،استفاده کم از حرکات چهره،نا موفق بودن در نشان دادن احساسات و صدای بسیار نا مناسب،مواردی است که همگی در پس شخصیت مایکل کورلئونه پنهان مانده است.در واقع ماریو پزو شخصیتی در این سه گانه خلق کرده است که عیبهای بازیگری پاچینو جز خصوصيات اخلاقی کورلئونه است!بلیط بخت آزمایی پاچینو برنده می شود!
دیگر فیلم مشهور وی،سرپیکو نیز دارای همین خصوصیات است.زندگی سرپیکوی واقعی خود به تنهایی دارای جذابیت های زیادی بوده است.فیلم نامه نویس زحمت زیادی برای داستان نویسی نداشته است و در کنار آن ،پاچینو در تمام مدت فیلم برداری در کنار سرپیکوی واقعی به سر برده است.اما در نهایت،جذابیت فیلم ،نه بازی پاچینو،نه کارگردانی پر عیب و نقص و نه تدوین خوب،بلکه ماجراهای یک پلیس خلاق وشجاع همراه با موسیقی زیبایش است.
پس از محبوبیت سرپیکو و درخشش پدر خوانده،فیلم های پاچینو دارای سبک خاصی می شوند.در حقیقت ،فیلم نامه نویس ها ،داستان فیلم را برای پاچینو می نویسند و کارگردان ها،پیش از آغاز پروژه های خود،او را بازیگر خود می دانند.همین مساله باعث می گردد که خلاقیت هنری و بازی زیر پوستی از 
پاچینو گرفته شود.به این لیست دقت کنید:
صورت زخمی 1983
دریای عشق 1989
فرانکی و جانی 1991
سبک کورلیتو 1993
مخمصه 1995
دنی براسکو 1997
وکیل مدافع شیطان 1997
افشاگر 1999
بی خوابی 2002
سیمونه 2002
تازه کار 2003
تاجر ونیزی 2004
در تمامی این فیلم ها،شخصیت ال پاچینو،فردی درونگرا،خونسرد،اعتماد به نفس اضافی،باهوش،فرصت طلب،خسته و در نهایت همراه با حرکات فیزیکی یکسان است.راه رفتن با دستان باز و جویدن آدامس و تکان دادن اضافی سر و قوز کردن همراه با بازی کردن با موهای سر در کنار قدم برداشتن به مانند یک مدل!
اما نام پاچینو،برای اجرای یک نقش در تاریخ سینما باقی می ماند بوي خوش زن،تنها فیلم او که علاوه بر شخصیتش،دارای خلاقیت بازیگری نیز هست.
اگر برای بازیگری اسطوره ای قائل شویم،نمی توان نام کسانی مانند مارلون براندو و جک نیکلسون و اورسن ولز را در کنار بازیگرانی چون رابرت دنیرو و همفری بوگارت و ال پاچینو قرار دهیم.ال پاچینو بازیگر توانمند وخوش شانس وفرصت طلبی بوده است که هیچگاه نمی تواند خود را به عنوان اسطوره مطرح نماید.حتی اگر نقش هایش،خود اسطوره های تاریخ سینما بوده اند!
سوشیانس
پی نوشت:دیگر فیلم های ایشان که نام برده نشده اند، دارای کیفیت بسیار نازلی حتی برای اشاره هستند و یا اینکه توسط بنده دیده نشده اند.
